Just Cycle Sportswear Bikeplanet Duursport.nl Robic Studionep

Nieuws

Nieuws van WV Amsterdam

Waarom een sprinter uit het vertrek demarreerde

Het ultieme doel van ieder renner van WV Amsterdam moet toch wel zijn het worden van clubkampioen. Een jaar in het gouden tenue van Just Cycle rijden. Wie wil dat niet? En na 5 podiumplekken tijdens eerder clubkampioenschap moest het toch ook wel een keer tijd worden.

Pieken op het juiste moment is natuurlijk ook bij ons, houtje touwtje renners, belangrijk. Net als tactiek, wachten op het juiste moment. Mijn eerste tactische fout maakte ik door ongeveer 9 maanden voor het clubkampioenschap te pieken. Dit betekende dat de wielervrouw rond het clubkampioenschap uitgerekend zou zijn. Hopelijk zou de mogelijke winnaar van de Strade Bianche van 2040 nog even kunnen wachten tot na het clubkampioenschap. Het clubkampioenschap win je tenslotte in bed, en dan wel het liefst met zo veel mogelijk nachtrust.

Met de vorm zou het wel goed komen bleek tijdens de ronde van de Zuidas. 2e in de einduitslag en de eindoverwinning met het team van studioNEP. Maar drie uur na de huldiging zette Duuk de eindsprint in en kwam de hoofdprijs van 2018 ter wereld. Langer wilde hij schijnbaar niet wachten.

Donderdag voor het CK werd de eerste tactische slag geslagen. Bart van Breemen vertelde dat hij erover dacht om met een wit nummer te rijden. Ik vroeg hem of hij geen clubkampioen wilde worden. Dat werd dus een rood nummer voor Bart. Ook de wielervrouw werkte goed mee door me op de logeerkamer te laten slapen. Ondanks de omstandigheden een redelijke goede voorbereiding dus.

Vanuit het vertrek demareren

En dan ga je dus in de eerste ronde proberen te demarreren… twee rondjes op kop met Ingo Douwma en Fred van Huisstede. En dan in ronde vijf nog een keer.. Waarom overschat ik mezelf toch altijd als de benen goed voelen? Uiteindelijk werd de slag na een minuut of 40 geslagen en wat een kopgroep! Veelvoudig kampioen Marco Postma, kampioen van 2017 Maikel Schnerr, tijdrijder Robin Hink en de neven en hardrijders Koen Polder en Wouter Smaling, 40+er Jos Backer en ik. Zou het een sprint worden? Zou Maikel weer proberen weg te rijden in de laatste ronde? Of Koen? Wat zou Robin nog kunnen? Marco kwam terug uit Italië, hoe zouden zijn sprintbenen zijn? En Wouter?

Nog 7 ronden te gaan en daar ging Koen, met de grootste moeite kan ik weer op zijn wiel komen en weg zijn we met zn tweeen. Veel te vroeg is me al snel duidelijk want het beste is er wel af bij me, ik had toch moeten wachten. Na 2 ronden laat ik me weer terugzakken in de hoop te herstellen en nog mee te kunnen sprinten. 1,5 ronde later pakken we Koen weer terug en pakt Jos de eerste plek bij de 40+.

Lege benen!

Met twee ronden te gaan rijdt Wouter weg. Ik ga wachten op de sprint. Zeker weten, ik ga wachten. Maar wie gaat het dicht rijden? Toch maar springen dan.. en ja hoor Koen op mijn wiel. Waarom wacht ik nou niet.. Robin doet een poging, en ja hoor Koen op zijn wiel. Zelf nog maar een keer proberen, gvd weer Koen op mijn wiel. En nog erger de benen zijn leeg.. Nog één keertje proberen op het laatste lange stuk maar zonder punch helaas. En daar gaat Robin nog een keer en weer duikt Koen in zn wiel met de rest van de groep erachteraan. Ik moet een gat laten en kan bovenop de heuvel pas weer aansluiten. Maar zelfs geen puf meer om mee te sprinten net als onze topsprinter Marco. Ik had moeten wachten, me verstoppen. Net als Maikel. Die wordt derde, Koen wint de sprint en Wouter word clubkampioen. Zaten we mooi gevangen in het pact van de twee neven.

Ik wist niet dat je hier tot maandag chagrijnig van kon zijn maar dat blijkt dus te kunnen. Volgend jaar maar eens kijken of ik dan wel kan wachten. Bij de 40+, of zal ik daar ook nog maar een jaar mee wachten?