Just Cycle Sportswear Bikeplanet Duursport.nl Robic Studionep

Koersverslag met knullige afloop

[door Mark Kassteen]

Koersverslag met knullige afloop

Zondag 23 april – verslag uit de 1.18 koers van Nieuwrode, BE. Een harde koers over 99km (11 rondjes), waar 2 WVA-renners de Amsterdamse eer hoog probeerden te houden en niets uit het oog te verliezen. Dat laatste ging vooral bij Mark Kassteen erg slecht.

Joris en ik hielden onze nabespreking in Werchter, op de hoek van het roemruchte festivalterrein. Ik wilde het liefst plaatsnemen naast de meest trieste figuur aan de bar. Zijn glas bier was half leeg en hij leek me het type waarbij dat eigenlijk voor zijn hele leven gold. Toch zou hij een arm op mijn schouder leggen en zeggen dat het allemaal wel weer goed zou komen. Wellicht iets over Tom Boonen mompelen, dat die ook wel eens een slechte dag had of zo, mij een pintje aanbieden en laten zien dat de zon alweer scheen. Buiten bleef het donker.

Café Oud Werchter had al zijn glans verloren (of waarschijnlijker: nooit gehad) en dat paste goed bij hoe ik me op dat moment voelde. Ik had tenslotte ook een hoop verloren die middag: de koers natuurlijk, maar ook veel materiaal en maar niet te spreken van een stuk aanzien. Om maar es met het materiaal te beginnen: reeds in de derde bocht van de eerste ronde reed ik op een soort halve vluchtheuvel en verloor een bidon. Erg zonde, want ik heb namelijk tamelijk fancy magnetische bidons met dito houders. Dus los van essentiële hydratatie was ik ook een mooie accessoire kwijt. Balen.

De uitbaatster van Oud Werchter kwam onze bestelling opnemen. Ik was afgeleid doordat ze een voortand miste. Ik vind het altijd fascinerend dat mensen er niet alles aan doen zo’n opzichtig gebrek te verbergen. Dat moet toch makkelijk kunnen in deze tijd zou je denken. Maar misschien was de moderne tandheelkunde nog niet zo diep in Vlaanderen doorgedrongen. Of was het gewoon een financiële kwestie, wie weet. ‘Van mijn ex’, beantwoordde ze mijn niet gestelde vraag, wijzend op haar mond. Ze zei het dusdanig luid dat ik vermoedde dat haar ex zich onder de vier triestelingen aan de bar moest bevinden, maar geen van allen vond het de moeite waard hier op in te gaan. Ik bestelde snel een Duvel en escargots met soep. Een lokale delicatesse, gokte ik.

Op de tast door de koers

Terug naar de koers. Inmiddels was ik ronde 2 zonder kleerscheuren doorgekomen. Eigenlijk een Godswonder als je zag hoe het wegdek erbij lag! De bekende aan elkaar geschakelde Vlaamse betonplaten hadden in vroeger tijden ongetwijfeld 1 geheel moeten vormen, maar lagen nu na jaren zonder onderhoud schots en scheef als een niet kloppende puzzel. De kier tussen de 2 weghelften was op sommige plekken gevaarlijk breed en daar overheen springen bleek een van de belangrijkste vereiste vaardigheden te zijn voor deelnemers aan deze koers. Ronde 3, verdomme mijn tweede bidon ook weg! Ditmaal was ik op een enorm gat in de weg geknald. Uit het zadel gaan helpt om het achterwerk te sparen, maar niet om je bidon vast te houden. 75km te gaan, nog altijd goede moed.

We waren al hard van start gegaan, maar de snelheid werd nu langzaam verder opgevoerd. Ik reed over een stuk hobbelig asfalt en knipte van schrik mijn linker lens uit. Shit, dit kon nog wel es een lastig wedstrijdje worden zo! De snelheid ging nog verder omhoog. Het peloton dat aanvankelijk nog wel es als een harmonica in elkaar schoof, was een bleef nu een langgerekt lint. Met mijn goede oog genoot ik nog even van het beeld van een door het landschap zoevende trein, maar realiseerde me ook dat ik met de hele trein in beeld waarschijnlijk niet in de juiste positie zat. Ik maakte een plan. Ik had mensen langs de kant zien staan die bidons uitreikten en vroeg me af of ik daar gebruik van kon maken. Leek me wel. Ik besloot op de enige goed geasfalteerde 250meter van het parcours een bidonnetje aan te nemen, deze te legen en (me) dan naar voren te (laten) rijden. In theorie een goed plan, maar op dat moment knipperde ik ook mijn tweede lens uit. Weg lens, weg plan! Met -4,25 voor beide ogen kan ik nauwelijks een lantaarnpaal van een bidonuitreiker onderscheiden, laat staan veilig aannemen. Het was nu menens, op alle fronten.

dominee Gremdaat

‘”Iets uit het oog verliezen”, kent u die uitdrukking dames en heren’? Joris nam een slok bier en deed een goede imitatie van dominee Gremdaat. Hij had blijkbaar nogal lol in mijn verhaal. Hij was dan ook keurig gefinisht en deelde niet in mijn misere. Sterker nog: hij leek ervan te profiteren! Ondertussen arriveerde de soep, geen escargots erbij. Nog meer ellende. ‘Komen de slakken nog’, vroeg ik de bardame. ‘Die zitten erin meneer’. ‘Die zitten erin, schele!’, gierde Joris nu, om vervolgens door de hele bar te schreeuwen ‘omdat-ie zijn lenzen is verloren in de koers, haha!’. Gelukkig keek verder niemand op uit zijn glas.

‘Komen de slakken nog’, vroeg ik de bardame. ‘Die zitten erin meneer’. ‘Die zitten erin, schele!’, gierde Joris nu, om vervolgens door de hele bar te schreeuwen ‘omdat-ie zijn lenzen is verloren in de koers, haha!’

De laatste meters. Los van het verlies van de bidons en lenzen ging het ook gewoon apehard! Joris was geëindigd met een gemiddelde van dik boven de 45/h over 99 kilometer. Op bepaalde stukken werd aangetrokken tot tegen de 60. Het was ook in een van deze stukken dat mijn voorganger moest lossen. Ik bad dat iemand van achteruit het nog dicht zou pieren en dat ik daarop mee kon liften. Twee jonge renners haalden mij in en ik poogde het wiel te pakken. Ze gingen net te hard en ik moest een stuk voluit alleen rijden. Ik sloot uiteindelijk aan, maar was compleet leeg. Bij het enige stukje omhoog (dat eigenlijk geen naam mag hebben), viel ik stil en gooide de handdoek. Eenzaam terug naar de kerk, er restte niets anders.

Ik maakte een tussenstop bij een verkeersregelaar. Hij had mijn eerste verloren bidon opgevangen. ‘Wat is dat buuske in uwe bidon’? Hij was geobscedeerd door het ding. Terecht ook wel. In het buisje gaat namelijk gel. De 2 standen van het tuutje zorgen wisselend voor water of gel toevoer tijdens de koers. Echt heel fancy. Dit ging de verkeersregelaar zijn pet te boven. Hij richtte zich nu op de magneten. Ongevraagd klikte hij de bidon in mijn houder en testte de sterkte. ‘Amai, dat zit goed vast he’! Ik was blij met het stukje erkenning maar wees hem erop dat ik hem hier toch maar mooi verloren was. ‘De vluchtheuvel zeker’, knikte hij richting het obstakel. Hij wist er blijkbaar van.