Just Cycle Sportswear Bikeplanet Duursport.nl Studionep

Bij onze club klopt het Amsterdamse wielerhart

Koersen met het anderhalve meter protocol

Sloten, zaterdag 4 juli – De eerste koers van licentiehouders na de versoepeling van de Coronamaatregelen. Daar moest ik bij zijn natuurlijk! Hoewel ik sterk twijfelde of ik niet gewoon naar Utrecht zou moeten gaan om samen met voetbalhooligans te demonstreren tegen de nieuwe normaal. Mijn ‘Kick-out Mark Rutte’ shirt had ik al klaarliggen, maar de koerstrui en de nieuwsgierigheid naar het nieuwe WV Amsterdam-protocol won!

We waren vooraf via de website en andere kanalen goed geïnstrueerd over inschrijving, wandelroutes, desinfecteren en afstand houden. Dat laatste betrof vooral de afstand naast de baan, want op het parcours reed het peloton lekker compact en vormden we eigenlijk één groot aerosol, dat zich met 45km p/u verplaatste. Ed Bosse had aan de start nog wel opgeroepen om de neus alleen te legen in laatste positie van het peloton. Wel zo collegiaal.

Los van de 1,5 meter stickers, geen handen schudden met koersmaten en een clubhuis dat naar desinfectiemiddel stonk, miste ik nog het meest de klassieke inschrijftafel. Hier staan renners geduldig in de rij om hun startnummer op te halen in de serene aura van Ed. Hét moment waarop we allemaal even elkaars gelijke zijn. Zo stond ik een keer in de rij achter Laurens ten Dam. ‘Naam,’ was het enige dat Ed zei zonder op te kijken van zijn formulier. Laurens gaf antwoord. ‘Dat is dan 4 euro,’ vervolgde Ed, ogen nog altijd gericht op het formulier. Laurens betaalde. Ed overhandigde rugnummer en 1 euro retour en zag toen pas wie hij voor zich had. ‘Hee Laurens, leuk dat je er bent.’ De opmerking ging gepaard met een nauwelijks merkbaar knikje of Lau even opzij wilde gaan. De rij was nog lang.

Ook bij de nieuwe inschrijfopstelling had Ed alles onder controle. Een enkele renner die tegen het verkeer in weer naar buiten wilde lopen werd door de meester met een eenvoudig handgebaar weer de goede kant opgeleid. Ik vroeg hem of er misschien nog ergens een reservekoerstruitje lag. Ik was mijne door alle keuzestress uiteindelijk toch thuis vergeten. Ed ging dat rechtmaken. Maar eerst die rij oplossen. Gelukkig was barvrouw Annelies zo lief om direct de coulissen in te duiken en een reserve-truitje te pakken. Zou Laurens ooit zijn koerstrui vergeten zijn?

In het nieuwe protocol was niet opgenomen dat het droog zou zijn tijdens de koers. Dat was ook waar de renners zich het meest druk om maakten, de onophoudelijke stroom neerdalend en opspattend water. Buienradar kreeg er flink van langs!

Ik gaf vooral mezelf ervan langs. Naast mijn vergeten koerstrui, realiseerde ik me ook dat mijn transponder nog op mijn schaats zat! Ik zou dus niet in de uitslagen komen. Daar had ik me met mijn Corona-vorm toch al geen illusie over gemaakt, maar amateuristisch voelde het wel. Ik ging daarom es achterin rijden om te zien wie zich aan de snotopdracht van Ed hield. Vreemd genoeg trof ik daar Brian Burggraaf. Niet om zijn neus te legen. Maar ook niet bepaald het type dat moet uitrusten, zelfs niet na zijn poging om op de 53/11 naar een groepje witte nummers te springen. Maar hij had geen zin het hele peloton terug te rijden en zat nu als een boos kind demonstratief achterin. We wisten allemaal dat hij in de slotronden zijn gram zou komen halen. Op de 53/11.

Het Outbreak Management Team van het peloton faalde hopeloos. Aanvankelijk werden ontsnappingen nog gecontroleerd en gepareerd, maar uiteindelijk kon er toch een groepje wegblijven.

Na het afsprinten van rood kwam Brian inderdaad naar voren. Ik controleerde nogmaals zijn verzet. Nog altijd op de 11, de rest van de kransjes blinkend schoon. ‘Zit je derailleur vast?’, vroeg ik. Er kwam geen enkele reactie. Hij was nog altijd gepikeerd natuurlijk. Hij ging aan. Jos Backer pakte zijn wiel en ik dacht gewoon maar zo lang mogelijk mee te rijden. Brian keek om en stuurde uit. Jos kwam op kop. Ik zat erachter. Veel te vroeg allemaal. Jos besloot toch maar door te rijden. In de laatste meters kwam Brian hard voorbij, gevolgd door Jeroen Wesselius. Jos liet lopen en ik werd derde. Zonder chip.

De tocht was niet te harden in het clubhuis. Natuurlijke ventilatie volgens Ed. ‘Beter dan de ventilatie in vliegtuigen.’ Hij hielp me mijn nummer afspelden. Buiten stonden toeschouwers op 1,5 meter van elkaar met grote paraplu’s de finish van de witte nummers te kijken, zichzelf beschermend tegen de regen en de kleine virusdruppels uit het langs stormend aerosol.

Dit verslag is geschreven door Mark Kassteen. Lees ook zijn andere wedstrijdverslagen.

Witte nummers
  1. Job van de Wal
  2. Ward Koster
  3. Sybren Welling
Zwarte nummers (40+)
  1. Brian Burggraaf
  2. Jeroen Wesselius
  3. Jos Backer (maar we weten wel beter!)
Rode nummers (50+)
  1. Rik Rutgers
  2. Wilfred Harbers
  3. Gert Dijkstra