Just Cycle Sportswear Bikeplanet Duursport.nl Robic Studionep

Het zuur van ‘t Purmerplein

[door Mark Kassteen]

Het zuur van ‘t Purmerplein (door Mark Kassteen)

Hemelvaartsdag 2018 – de Ronde van het Purmerplein. Wat een mooie enerverende koers had moeten worden, was eigenlijk al afgelopen voordat het goed en wel begon. Gelukkig kan onze reporter Mark Kassteen putten uit een bron bizarre verhalen, waarvan onderstaande vertelling wel tot een van de meest ongeloofwaardige behoort.

Het rondje op het Purmerplein telt 900 meter. Dat is niet veel. Maar als je het in een rechte lijn legt, is het bijna de afstand tussen de nabijgelegen Kwadijkerstraat en Haring Naatje aan de andere kant van het plein. Een wandelingetje dat ik in mijn jeugd nog wel es moest maken om – in opdracht van mijn moeder – op zaterdag een scholletje of gerookte makreel te halen. ‘En je mag best een zure bom voor jezelf.’ Nu stond ik weer bij de visboer voorafgaand aan de door Ulysses georganiseerde koers op ‘het gezelligste plein van Noord.’ Er kwamen veel onaangename en vooral bizarre herinneringen boven. Maar ik was in vorm en vastbesloten met die geschiedenis in Noord te breken.

‘De kat! Oh jee, de kat!’ Een hysterische en vooral onbekende vrouwenstem sneed door het piepkleine halletje terwijl onze kat ‘m in paniek peerde. Hij was over een kartonnen schot gesprongen dat ik in het half jaar dat wij in Noord woonden nog nooit eerder had gezien. Een vrouw die mij totaal onbekend voorkwam rende uit het keukentje en keek me beschuldigend aan. ‘Ja lekker, nou is die kat weg!’ Even waande ik mij in het verkeerde huis, of in een bizarre droom, maar veel tijd om bij dingen stil te staan had ik op dat moment niet. Ik had net het korte wandelingetje van de bushalte (lijn 32) naar huis kreunend en met samengeknepen billen moeten afleggen vanwege een bovennatuurlijk sterke aandrang. Aangezien het toilet in de arbeidershuisjes direct naast de voordeur zat, had ik bij het openen van de deur de boel alvast een beetje laten vieren en dus kon mij de ontsnapte kat en die hysterische vrouw me op dat moment gestolen worden. Ik verborg me gehaast op het toilet.

Mijn linker heup lag volledig open, uit mijn schouder druppelde bloed op mijn bovenbeen en aan mijn onderarm hingen de vellen goed gebruinde huid. Michelin racebanden en een plots plasje water bleken een dodelijke combinatie. Ik raad deze banden echt af!

Bij de start van de koers trok ik nogal wat aandacht van toeschouwers en lokale media, maar ik had me op dat moment het liefst gegeneerd weer in een privaat teruggetrokken. Mijn linker heup lag volledig open, uit mijn schouder druppelde bloed op mijn bovenbeen en aan mijn onderarm hingen de vellen goed gebruinde huid. Michelin racebanden en een plots plasje water bleken een dodelijke combinatie. Ik raad deze banden echt af! Camera’s klikten en lokale bewoners vroegen of het wel ging. Mede-coureurs deden of het heel normaal was dat ik daar zo stond.

In afwachting van de verbouwing van ons nieuwe huis hadden mijn ouders een tijdelijk onderkomen gevonden in Tuindorp Nieuwendam, in de jaren ’20 en ‘30 van de vorige eeuw de kroon op het tuindorpenplan van wethouders Wibaut en De Miranda. Maar nu moesten deze huizen nodig gerenoveerd worden en de gemeente was als de dood voor krakers of ander gespuis. Voor slechts 100 gulden per maand mochten wij gebruik maken van de woning en bewezen we de gemeente en enkele achterdochtige achtergebleven buurtgenoten meteen een dienst. Dat geen van de panden nog gekraakt was, had voor mijn ouders een teken moeten zijn dat zelfs een meier huur eigenlijk teveel was. Het waaide in huis, het stonk permanent en de gaskachel mocht slechts ‘beperkt aan’ vanwege het risico op koolmonoxidevergiftiging. Toen moest de winter net beginnen.

‘Nee, die is bezet,’ hoorde ik de vrouw nu tegen een andere vrouw zeggen. De conversatie vond in de deuropening plaats en was uitstekend te volgen omdat slechts een kierende deur van spaanplaat mij en de dames scheidde. Ik hoopte tegen beter weten in dat zij mijn aanhoudend gepruttel aan de andere kant van de deur niet zouden horen. Anderzijds, dit was goddomme mijn huis, toch!?… Nu hoorde ik óók nog es gestommel op de trap en voegde een 3e partij zich bij het gesprek. Of het wel oké was om de deur zolang open te houden voor de kat?! Ik besloot dat het genoeg was en zou es effe korte metten maken met deze onzin en trok vlug door.

De derde vrouw had een walkietalkie in haar hand. Hierop kwam een onophoudelijk stroom onverstaanbare berichten door. Ze was om de een of andere reden zichtbaar ‘not amused.’ De eerste vrouw probeerde haar duidelijk te maken wat er aan de hand was en was kennelijk van plan mij ergens de schuld van te geven. De tweede vrouw rende het toilet in en ik zag haar er zichtbaar geschrokken direct weer uitkomen. Geen van allen nam echt de tijd om de vraag ‘maar wat doen jullie eigenlijk in mijn huis?’ te beantwoorden.

Een echte Nieuwendammer nam me nauwkeurig op en vond het duidelijk nogal wat dat ik met die kleerscheuren gewoon aan de start stond. Hoe dat gebeurd was. Dat vroeg ik mezelf eigenlijk ook nog af. Ik wilde enorm graag een stoer verhaal verzinnen, maar de schlemielige waarheid was dat ik tijdens het warm rijden snoeihard onderuit ging in een bocht en de vellen van mijn lijf voelde schrapen. ‘Wie overkomt nou zoiets,’ vroeg ik de man beschaamd. ‘Froome. Vorige week nog.’ Het antwoord had geruststellend, noch bemoedigend geklonken. ‘Maar die reed tenminste nog warm óp het parcours.’ Een toevoeging die voor mij niet nodig was geweest. Het startschot.

Na ongeveer 20 pijnlijke en angstige rondjes besloot ik voor een DNF te kiezen en thuis de wonden te likken. De jurytoren adviseerde me eerst nog even langs de EHBO te gaan, maar ik koos voor een zure bom bij Haring Naatje.

Precies 2 twee weken na het toiletincident ging de bel. DHL. In de kist zaten 11 flessen wijn van absolute topkwaliteit. De 12e fles was vervangen door een fles WC-eend. In de begeleidende brief verontschuldigde het reclamebureau zich voor het abusievelijk gebruik van ons woonhuis als kleedruimte voor de acteurs in hun laatste Reaalcampagne, het weglopen van de seniele kat en het niet meer schoon te krijgen toilet. Mijn vader had een flink aangezette brief naar het bureau gestuurd en daarbij in het midden gelaten van wie de enorme niet weggespoelde drol was die hij bij thuiskomst in zijn toilet had getroffen. Het bureau verantwoordelijk voor de bekende ‘foutje, bedankt’ campagne verschool zich niet achter de blunder van de onoplettende ambtenaar. Deze laatste heeft tot op de dag van vandaag niet gereageerd op dezelfde brandbrief, maar had die maand ook geen huur geïnd.

Na ongeveer 20 pijnlijke en angstige rondjes besloot ik voor een DNF te kiezen en thuis de wonden te likken. De jurytoren adviseerde me eerst nog even langs de EHBO te gaan, maar ik koos voor een zure bom bij Haring Naatje, liet me voor de kar portretteren en nam me voor nooit meer naar Nieuwendam terug te keren!

1e André van Reek
2e Guido de Koning
3e Bob Jonkheer

Te koop: 2 Michelin Power Competition banden (z.g.a.n.)