Veldrijden olympisch ???

Het veldrijden heeft qua karakter wel iets weg van beachvolleybal of straatvoetbal. Beide sporten beoefen je bewust zonder al te veel faciliteiten, en….op de ondergrond zoals die erbij ligt. Straatvoetbal is nog minder georganiseerd dan beachvolleybal want dat is zelfs een olympische discipline. Waarschijnlijk ook door het zonnige imago en een uitstraling van luxueus tijdverdrijf.

Er bestaat dus een behoorlijk verschil tussen zulke schijnbaar minimaal georganiseerde en vooral nauwelijks gefaciliteerde sporten. Het verschil zit ‘m dan vooral in de olympische erkenning.

Ook het veldrijden is ogenschijnlijk minimaal georganiseerd maar kenners zullen in al die kuilen, scherpe bochten, heuveltjes, balken, trapjes en afzetlint de hand van de gespecialiseerde parcoursbouwer herkennen. Het aardige eraan is dat het geheel, op de neutrale leek een tamelijk geïmproviseerde indruk maakt. Er waren ook geen grote vernieuwingen de laatste jaren zoals andere sporten die wel kenden in bijvoorbeeld de snelle zwempakken of de klapschaats. In het veldrijden lijkt alles bij het oude gebleven.

Het wielrennen op de weg is al een sport voor ‘de gewone man’ maar het veldrijden is als het ware voor de nóg gewonere man. Voor een luttel bedrag bekijk je een veldrij wedstrijd. Het lijkt dan wel een criterium….. met een korte omloop, de renners vaak voorbij zien komen, een broodje, harde muziek, een biertje en massaal toegestroomd publiek. Publiek dat zo uit de eigen achtertuin lijkt te zijn gestapt, uit dezelfde klei met dezelfde kluiten en plassen. Dezelfde moddergrond die ook de renners nu ten deel valt. Ondanks de veelal massale publiek belangstelling lijkt het veldrijden een probleem te hebben. Omdat het geen olympische sport is, draait de sportkoepel NOC-NSF de subsidie(en dus de geld-)kraan dicht. Het veldrijden is net als bijvoorbeeld korfballen niet zo´n internationale sport. Dit in tegenstelling tot het mountainbiken. Dat wordt wel wereldwijd beoefend.

Voor ieder W.K. veldrijden probeert het organiserende land zoveel mogelijk nationaliteiten aan de start te krijgen. Je ziet dan Cyprioten en Ghanezen die na drie omlopen al een ronde aan hun broek krijgen. Hoe meer nationale bonden er zijn waarbinnen het veldrijden zich heeft georganiseerd, des te groter de kans op olympische deelname is.

Een olympische erkenning betekent ook olympische normen, waarden en regelgeving. Het lijkt me buiten kijf dat de charme van het laagdrempelige veldrijden hiermee in het geding komt.

Laagdrempeligheid en toegankelijkheid is vooral belangrijk in een wereld die doet alsof sport iets hoogs, verheffends en belangrijks is. Het steekt menig veldrijder dat er geen olympisch eremetaal te behalen valt in deze wielerdiscipline. Sven Nijs vindt het zo belangrijk dat hij ten tijde van olympische spelen uitwijkt naar het mountainbiken.

Toch blijft het een marginale sport voor vooral West Europa en dan in het bijzonder voor Frankrijk, Tsjechië, België, Nederland , Polen en Italie.

En dan schalt er bij ieder groot (internationaal) evenement de stem van een Engels sprekend iemand door de luidsprekers die verslag doet van hetgeen te zien valt. Je kunt je afvragen of zo iemand het veelal Nederlandstalige publiek informeert of roept naar het Olympisch Comité…. ???

Een goed winterseizoen in het veld toegewenst !

Han Wind.