Joop Floor ; ‘een alleskunner’.

Je gooit toch ook geen benzine in een dieselauto……

De dag na de huldiging van het Nederlands voetbalelftal in Amsterdam fiets ik naar mijn buurtgenoot Joop Floor. Op deze heerlijke zomeravond (openstaande tuindeuren) word ik hartelijk verwelkomt door Joop, zijn stralende dochter en charmante partner. ‘Het bevalt ons prima hier in Nieuw-Sloten’ meldt Joop me. ‘Lekker rustig, snel de stad uit en er wonen meer echte Amsterdammers dan in het centrum. Nee, mijn vrouw komt niet uit een wielermilieu. Ze is een sportieve Zeeuwse. Ikzelf kreeg het fietsen wel met de paplepel ingegeven. Iedere buurt in Amsterdam had tenslotte wel een wielerronde maar het werd me thuis tot mijn 11-e een beetje ontmoedigd. Toen werd ik lid van A.S.C. Olympia bij ome Henk Faanhof in de Tuinstraat. Alleen Amsterdam had al een heel jeugdpeloton aan de start staan bij wedstrijden. Mijn vader heeft wel verdienstelijk gefietst en begon daarmee in de jaren ‘30. Mijn oom is nog naar de O.S. van Melbourne geweest. Later is mijn vader naast zijn eigen bedrijf, soigneur geworden.’

Geboren in het W.G. (21 juli ’58) en opgegroeid in de Leliedwarsstraat had Joop vele ‘omes en tantes’ in de Jordaan. Alle voorzieningen waren ook aanwezig in iedere buurt, je hoefde je buurt nauwelijks uit. Zijn eerste fiets(je) kwam van WEVO supersport en was een Gitane. ‘Getraind werd er rondom en bij het Olympisch Stadion. We slalomden tussen de zuilen en pilaren en trokken sprintjes. Allemaal heel speels. Zo reden we ook door de stad. Als groep jonge rennertjes stonden we sur-place bij stoplichten en kregen we allerlei ‘kunstjes’ onder de knie. Tijdens de MAVO tijd fietste ik gewoon door en hielp in de vakantie in de zaak (noten en zuidvruchten waarmee zijn vader op de markt stond). De uitslagen wisselden enorm maar ik zat wel vaak voorin. En…alles op een vast verzet hè ?

Olympia was één grote familie destijds. Zo gingen we 2 x in de week naar Ahoy om op de baan te fietsen. Zorgeloze tijd. Namen ? van Keuk, Zieleman, Gebbink, Haster, Heuvel en nog veel anderen. De baan werd wel snel mijn ‘ding’. De snelheid, wendbaarheid de drukte, genieten en plezier maken. Rini Langkruis was toen trainer maar (alsof er niets is veranderd) het KNWU geld raakte op. Na de MAVO wist ik niet wat te doen en na wikken en wegen, ging ik bij mijn vader werken ; kende het bedrijf natuurlijk door en door en kon mijn trainingen combineren met mijn werk. Als amateur kwamen de goede uitslagen en zat ik steeds vaker in beslissende kopgroepen. Langkruis adviseerde me CIOS te gaan doen.

Mijn ouders vonden het goed. Tsja…., toen kwam de grote omslag in mijn leven ; mijn vader overleed plots op mijn 19-e. De vraag is dan ; zet je het familiebedrijf voort of……? Je neemt dan een beslissing recht uit het hart en dus niet erg rationeel ; overnemen en voortzetten ! Mijn moeder had natuurlijk ook veel aan haar hoofd toen haar man wegviel. Het werd jarenlang zo’n 70 uur in de week werken en het wielrennen werd ‘meefietsen’, niet helemaal mijn stijl. Het overlijden van mijn vader heeft tientallen jaren grote impact op me gehad. Toen begin jaren ’80 Amsterdam drastisch veranderde en veel inwoners uit de arbeidersbuurten wegtrokken naar Purmerend, Almere en Hoorn ging het ook moeilijk met het bedrijf door een sterk veranderend publiek. Ik zat nog een poos in een winkel op de gedempte gracht in Zaandam maar toen daar geherprofileerd werd ging het zakelijk minder en kwam mijn focus weer op het wielrennen te liggen. Ik heb toen de zaak van de hand gedaan. Ik had mijn diploma’s voor sportmassage al en werd her en der soigneur ; mee met internationale wielerkoersen van Ierland tot Italië. Een onzeker bestaan want je was nooit zeker van (je) werk. Toch was ook dit weer een keus uit het hart. Het kwartje was wel definitief gevallen. Via een aantal verenigingen (Tempo Soest, de Hoekse renners met de Mitsubishi ploeg en de Kampioen Haarlem werd het WV-Amsterdam en dat blijft het ook.

Naast de massagepraktijk kwam er een schoonmaak bedrijfje en een glazenwassers wijk bij.

Ik heb er nog wel belangen in maar niet meer zo in de uitvoering. Mijn hoofdbezigheid is de sportmassage en advisering.

Wat me zo aanspreekt bij WVA ? Dat is dat de mensen van de club niet groter zijn dan de club zelf. In een clubbestuur moet je niet uitzijn op de revenuen. Ik heb het elders wel anders meegemaakt. Als een club zich op de borst gaat slaan, dan is het snel gedaan hoor…

Of ik op basis van mijn karakter ben gaan fietsen of dat het fietsen mijn karakter heeft gevormd ? Nou, nou….ik heb mijn karakter mede ontwikkeld door het fietsen. Doorzetten, afzien met hoofdletters, concentratie, 95 % transpiratie en 5 % inspiratie, zwarte sneeuw kunnen zien en vooral focussen. Sporten en vooral fietsen is vormend.

Ik heb ook nog even geijshockeyed en gebasketbald , ook behoorlijk flitsende sporten.

Als ik toen ik jong was, had geweten wat ik nu weet ? Ja,…..dan ben ik er toch van overtuigd dat ik zonder al te veel te overdrijven, een verdienstelijk baansprinter of 6-daagserenner had kunnen worden. Misschien was ik wel naar Australië verhuisd, zo drastisch kon ik wel zijn.

Maar goed, ik vertelde je al dat op mijn 19-e mijn vader plots overleed en dat dat de grote ommezwaai in mijn leven werd. Dan heb je wel veel aan het in de wielersport ontwikkelde karakter. Zomaar iets van een ander aannemen was er niet bij. Je moet wel geloof blijven houden in eigen kunnen en doorzetten, flexibel zijn en je verantwoordelijkheden nemen.

Nu, als jonge vader kan ik wel gewoon blijven fietsen. Mijn vrouw heeft een eigen bedrijf (ja, ja…in de Jordaan) en met goeie afspraken kom je een eind. Door mijn relatie en dochter is mijn interesse wel flink verlegd naar andere zaken en naar familie.

Waar ik het meest van geniet tijdens het fietsen ? Op de baan niet erg van de natuur……en in criteriums vooral van ‘het spelletje’. Net zoals in iedere profwedstrijd ; positioneren, sprint voorbereiden, wel of niet meegaan in een demarrage, tactiek en techniek en dan : vooral jezelf kennen en niet over- of onderschatten. Dat heeft me wedstrijden gekost hoor…

Mijn mooiste fiets ? De meest dierbare herinneringen heb ik aan een oranje Zieleman uit mijn juniorentijd : eenzelfde als Louis Zieleman. Toch was hij vaak net iets rapper dan ikzelf. Een fiets moet bij mij wel strak en nerveus zijn en het liefst ‘klassiek’.

Ontwikkelingen in de wielrennerij ? Zal sterk afhangen van de UCI en hoeveel we ervoor over hebben om de sport schoon te krijgen. Je kunt van een ezel geen renpaard maken hè ?

De wielersport dringt wel door tot in alle geledingen van de samenleving en is geen arbeiderssport meer. Dat je, doordat iedereen wil blijven fietsen, je niet meer aan de nodige vrijwilligers komt is onomkeerbaar denk ik. De KNWU zou dan ook bij iedere licentie een chip moeten verstrekken met een vast rugnummer waarmee je dan overal kunt koersen. Dan heb je ook minder juryleden nodig. Mag ik André Demaulenaere nog een compliment maken voor het invoeren van de transponders ?

Wat je als club nog wel zou kunnen doen is het organiseren van clubtrainingen. Neem de zondagochtend tussen 10 en 12 op het parcours. Geef daar als club voor alle belangstellenden training en ‘les’. Zo werf je dan ook nieuwe leden en enthousiasmeer je mensen voor de sport en komt iedereen aan zijn/haar trekken. Promotie en mond op mond reclame werkt vaak het best. Moet je wel stukjes schrijven (oproepen) in de buurt- en weekbladen. Zou je het bestuur hiervan kunnen overtuigen ? Er is tenslotte nauwelijks zichtbare promotie geweest rondom de GIRO. Een dilemma…….

Nou Joop, ik heb er ook nog wel een paar voor je ;

Hart of longen ? Het hart vanwege de emotie. Lichaam en geest zijn één verhaal. Je geest stuurt je lichaam. Met je geest, het mentale, kun je visualiseren en nog zoveel meer. Met het trainen van je geest boek je de meeste winst en progressie.

Ducrot of Wuyts ? Wuyts ! Hij heeft goeie gasten en Wuyts weet zelf ook waarover hij spreekt. Over Ducrot wordt wel eens gezegd dat de domste renner uit die generatie ons nu lastig valt met zijn analyses van het nieuwe wielrennen.

Radio of televisie ? (in onvervalst Amsterdams) Dan gaan ik toch segge ; radio.

Radio is spannender, prikkelt je fantasie en is veel sneller.

Italië of Frankrijk ? Italië vanwege de mensen en hun mentaliteit, het eten, het materiaal.

Campa of Shimano ? Shimano. Degelijk, ongeëvenaard, ja zelfs briljant.

Identiteit of imago ? Wat anderen over me zeggen interesseert me nauwelijks. Hoe ik en mijn dierbaren mijn situatie ervaren en beoordelen lijken me heel wat belangrijker.

Levensmotto ? Carpe diem.

Eten of diëten ? Ik zou liever willen zeggen ; voeding. De mensheid in de Westerse Wereld voedt zich niet maar eet. Eet wat gemakkelijk is, aangeprezen wordt, makkelijk en snel te kopen en te bereiden is. We voeden onze lap-tops met de juiste software en onze auto’s met de juiste brandstof, maar ons lijf……………het voertuig van onze geest…..???

Krant of weekblad ? Krant, heerlijk. Koffie verkeerd, appelpunt en een krantje en dan in een café of koffiehuis in de Jordaan. Even een moment van rust en ontspanning.

Deugd of ondeugd ? Een belangrijke waarde in mijn leven is natuurlijk deugdzaamheid. Mensen ongeacht hun afkomst of status helpen. Dienstbaar zijn met raad en daad.

Bed of keukengeheimen ? Van beide heb ik er niet veel.

Vallen of opstaan ? Ik ben niet zo’n valler in vergelijking met anderen. Ik ben vaak de dans ontsprongen. Zal toch ook iets te maken hebben met mijn piste ervaring of stuurmanskunst. Direct na een val vervloek je het fietsen maar een week later zit je weer op de fiets.

Mededogen of meedogenloos ? Ik heb wel perioden gehad dat ik behoorlijk meedogenloos voor mezelf was, soms heb je weinig keus. Nu is het vooral mededogen.

Lente of herfst ? Het zal je verbazen ; herfst. Neem een rustige dag in de volle herfst ; de kleuren, de lichtval, de geur van bos en paddestoelen..…prachtig.

Trainingsdag of rustdag ? De trainingsdagen zijn bij mij zo schaars dat ik ze koester, er van profiteer en ervan geniet.

Passie of obsessie ? Obsessie resulteert in narigheid en dat zie ik genoeg om me heen. Bij obsessie is de balans zoek, je verliest jezelf . Het is kortetermijnwinst. Zonder passie is er niets. Luister naar jezelf, volg je hart.

Stad of platteland ? Ik ben al een aardig stukje richting platteland opgeschoven maar als ik met mijn gezin naar mijn schoonouders in Zeeland ga…………tsja, ik ben 52 en de waardering voor de stad wordt er niet groter op.

Goesting of verdapperen ? Met de juiste goesting kun je je grenzen verleggen. Zonder goesting wordt het monomaan en plichtmatig.

Schop onder je kont of een aai over je bol ? Het kan alle twee werken maar bij mij vang je meer vliegen met honing dan met azijn.

Vader Tijd of moeder Natuur ? (zonder enige aarzeling of twijfel) Moeder natuur. We moeten terug naar meer respect en liefde voor de natuur. We zijn er onderdeel van en hebben de natuur hard nodig.

Pop of klassiek ? Pop prikkelt en klassiek ontroert.

Beste prestatie of mooiste ervaring ? Beste prestatie was 4-e op het WK 35+ en won de sprint van het peloton. Mooiste ervaringen zijn de wedstrijden waarin je een paar ronden voor het einde al weet dat je zult gaan winnen en dan alléén aankomen. Flink aantal keren meegemaakt, een héél speciaal gevoel.

Foto finish of sur-place ? Foto finish ! Vraag dat maar eens aan Piet Kralt. Hij is er nog ziek van dat ik ‘m versloeg in de ronde van Krommenie. Maar je moet natuurlijk aan de start staan met het idee ; de 2-e aankomende staat niet meer op de foto !

Vriendschap of rivaliteit ? Echte vriendschap is onvoorwaardelijk in de sport en in het leven.

Slim of sluw ? Je kunt je slimheid aanwenden om sluw te zijn maar ik houd het op slim. Werker of stylist ? Ik streef naar stylisme maar blijf aan mijn stijl werken.

Stoempen of souplesse ? Souplesse. En dat heeft niet altijd te maken met de versnelling die je trapt. Eerst komt de omvang en dan de intensiteit. Souplesse is de basis van alle ‘fietserij’.

Gestampte pot of exotisch ? Mediterraan. Lekker, gezond, bewust en lekker lang tafelen.

Bang voor ? Dat we er op de wereld met z’n allen een bende van maken is angstaanjagend maar bang ? Het heeft zo weinig zin om bang te zijn voor iets waar je nauwelijks invloed op hebt, wat zo onveranderbaar lijkt.

Bewondering voor ? Gepassioneerde mensen, zelfs als dat tegen beter weten in gaat.

Spijt van ? Al met al hebben alle ervaringen me gevormd tot de mens die ik nu ben en daarmee ben ik tevreden en heb dus geen spijt. Spijt is niet erg productief.

Straatje om voor ? Voor mensen waar de donderwolken omheen hangen.

Bijgeloof ? Als glazenwasser heb ik niets met ladders en met nummer 13 heb ik 6 koersen gewonnen.

Ontmoeten ? Toch mijn vader. Gewoon weer praten over alledaagse zaken en natuurlijk over mijn vrouw en zijn kleindochter. Hij zou wel tevreden zijn met en over ons drieën.

Goed begonnen is half gewonnen ? Nou en of ! En dan vooral mentaal. Iedereen traint veel en vergelijkbaar. Daar is de meeste winst niet te halen. Het mentale aspect en net even dat laatje energie kunnen aanspreken……die geven dan de doorslag hè….en passie, en de juiste mind-setting natuurlijk !

Als je start met als doel bij de 1-e 10 te finishen dan wordt je ook 10-e’.

Beste Joop, komende winter kom ik nog eens een avondje Amsterdamse wielerhistorie bij je bekijken die je op DVD hebt laten overzetten.

Voor nu bedankt voor je openheid en gastvrijheid en ik wens je namens iedereen bij WV-Amsterdam veel geluk met je jonge gezin en nog jarenlang plezier in ons midden en tussen de wielen. En ja hoor, ik zal Joop de Boer eens peilen of hij iets voelt voor een openhartig gesprek.

Sportieve groeten !’ Han Wind.