Hoe ouder hoe trager….(je hartslag dan hé ?)

Als je al een paar jaar meedraait dan is het een gegeven. Maar is het dan ook te verklaren die verandering in je hartslag ? Toen ik als 22-jarige aan het einde was van m’n eerste wielerseizoen bedroeg mijn maximum polsslag zo’n 200 slagen per minuut. Meer dan 3 per seconde……! Ondertussen zijn de jaren des onderscheids aangebroken en nu bedraagt m’n maximum hartsslag met moeite 178. Toch is dat een normale ontwikkeling. ‘Vroeger’ had ik zelfs een grafiekje (boven m’n bed hangen) waarin ik ook de ochtend-pols ‘scoorde’ eens in de week. Zo kon je zien dat naarmate het seizoen vorderde, je hartslag in rust daalde hetgeen erg motiveerde om er nog maar eens een schepje bovenop te doen. Toen kenden we ook het fenomeen ‘winterrust’ nog maar dat zijn lang vervlogen tijden. De daling van je maximum hartslag tijdens het klimmen der jaren is een normaal en algemeen verouderingsproces. Het meest eenvoudige om het te berekenen is als volgt ;

Neem 220 en trek er je leeftijd vanaf. Iemand van 45 zal bijgevolg dus rondom de 175 hartslagen per minuut uitkomen. De teruggang heeft dus te maken met de algehele veroudering van de hartspier. Als je hartspier is volgroeid dan komt gelijk de veroudering om de hoek kijken. Ook je hart heeft snelle en uithoudings vezeltjes. Alle twee toppen ze wat af in omgekeerd evenredige richting. De explosiviteit die je had toen je nog jong was (those were the day’s) topt wat af en de explosieve types zullen zichzelf zien veranderen in uithoudingstypes. Ook dat heeft weer tot gevolg dat je maximum hartslag terugloopt. Hoort allemaal ook bij ‘gewoon’ mens zijn en is niet echt heel specifiek voor wielrenners.