Fons Breemes ; Een échte renner start altijd…!!!

Voor het derde dilemma interview wilde ik de ware WVA-renner te pakken zien te krijgen. Je maakt dan een rondje langs het peloton en door het peloton luistert naar publiek, bestuur, familie…..en noemt en hoort zo wat namen. De ware WVA-er, de modelrenner, een Flandrien…..tsja welke kwaliteiten heeft zo’n doorzetter en klasbak pur sang ? Ten langen leste liep ik een echte prominent én kenner tegen het lijf. ‘Waarom vraag je Fons Breemes niet ? Een modelrenner en een parel voor de club. Bescheidenheid is ook een kwaliteit hoor !’

Een week later trof ik ‘m aan de start op Sloten en een half uur later had ik tijdens de koers gelegenheid om hem uit te nodigen voor een dilemma gesprek. ‘Wat lijkt me dat leuk’, meldde hij me gelijk en zonder enige aarzeling. De afspraak stond snel en ik heb hieronder geprobeerd zijn verhaal op te tekenen. Zo soepel als hij fietst, zo gemakkelijk praat hij over zijn grote passie en sport. Zo lichtvoetig de pedaaltred, zo welbespraakt en vol respect is hij wanneer het over ‘zijn cluppie’ gaat. Menige wielerverenging in Nederland zou een voorbeeld kunnen nemen aan zijn WV-Amsterdam. Maar laat die clubliefde zich ook beschrijven ??? Het zal wat wegstrepen en inkorten worden vrees ik…..

Met broer Peter groeit hij op in een echt Amsterdams gezin en pas op de MAVO kreeg hij zijn eerste fiets. Pa Breemes is een verdienstelijk renner geweest en als jeugdlid was voor Fons de weg naar Olympia dan ook snel gevonden. Onder de bezielende leiding van heel goede trainers werd er flink getraind waarbij ’s winters zelfs de overdekte Markthallen werden opgezocht. ‘Als het geen wielrennen was geworden ? Atletiek was ook een heel logische keus geweest’. Tijdens zijn militaire diensttijd in Duitsland bleek er van trainen door de onregelmatige werktijden niet veel te komen en de fiets kwam onder het stof te staan. Voor een aantal jaren werd de sportschool opgezocht voor kickboksen. ‘Nee, nee zegt hij, veel karaktereigenschappen uit de vechtsporten zie je ook terug bij wielrenners. Concentratie- doorzettings- en reactievermogen, een energieke sport, doel- en prestatiegericht’. Hoewel Fons zegt niet zo met de prestatie bezig te zijn is hij vaak ‘van voren’ te vinden en finisht veelal kort maar de echte winners- en killersmentaliteit ziet hij niet zo in zichzelf terug.

Welke jongen heeft niet voor korte of langere tijd een wens agent, douanier of brandweerman te worden ? Toch komt hij na de diensttijd in dienst bij de Gemeente Amsterdam en leert de fijne kneepjes van het grafische vak kennen ; werkt zich op tot vakman. Vanuit de licht- en offsetdruk gaat hij de administratieve en informatie-technologische kant op. Het worden jarenlang de post en archiefzaken bij de Documentatie en Informatie Voorziening. Fons is gelukkig getrouwd en heeft naast een fantastische vrouw (mag ook wel eens gezegd worden !) 2 geweldige jongens waarvan de oudste bepaald niet onverdienstelijk fietst. De wens nog eens politieagent te worden wordt begin jaren ’90 toch nog werkelijkheid als hij de Politieopleiding tot vrijwillig (maar wel volledig bevoegd en wapendragend) agent afrond. Na vele jaren met plezier de Politie te hebben ondersteund worden de regeltjes daar te benauwend. Het zal wel wielrenners eigen zijn om niet te veel knellende regeltjes en wetjes te willen hebben en een vrijgevochten bestaan als een eigenzinnige Flandrien te willen leven.

‘De WVA-er pur sang ?’ Voor Fons is gewoon doen al gek genoeg, geen bravoure, belangstellend, iedereen is welkom, sport in de breedte en….sport moet vooral veel te maken hebben met sportiviteit en moet laagdrempelig zijn. Hij ziet het allemaal in ruime mate bij WVA terug. Compassie met passie is er ook zo een, net als ; weer of geen weer.

‘Geen kritisch woord Fons ? Nou, ik hoop dat door de veranderingen van de laatste jaren het karakter van de club wel blijft bestaan. Ik ben niet tegen veranderingen hoor, maar de kameraadschappelijkheid, saamhorigheid, het Amsterdamse karakter, de toegankelijkheid, de enorme verscheidenheid aan mensen met al hun ervaring en vooral de onbaatzuchtigheid van alle vrijwilligers en bestuursleden ; laat dat niet verloren gaan’.

Bij zijn club geen grootheden, ieder is gelijk. Idolen heeft hij niet. Dat is toch een beetje persoonsverheerlijking maar………’als ik toch van de gelegenheid gebruik mag maken iemand op een voetstuk te zetten, dan is het mijn fietsende zoon Stefan. Zoveel discipline, doorzettingsvermogen, gezonde rivaliteit, zo enorm af kunnen zien, gelikt en gesoigneerd en zo goed met tegenslagen kunnen omgaan. Een geweldig sportkarakter ! Geen echte Amsterdamse wielrenner. Daar komt bravoure en bijzondere humor bij kijken. Neem zo’n Odwin Bink. Een smaakmaker in het peloton. Daar geniet ik enorm van en een stylist hoor.

Waar blijven nu je dilemma’s ? Nee, nee je mag me het hemd van mijn lijf vragen………’

Geschoren of ongeschoren ? Het staat niet alleen gesoigneerd, is hygiënischer en preventief, het hoort vooral ook zo. Nu een paar slimme vragen graag !

Denken of doen ? Doen zonder nadenken is impulsief en als ik iets niet ben dan is het wel impulsief. Ik ben dus een heel bewuste doener.

Knetemann of Kuiper ? Hoewel ik zelf als wielrenner misschien meer op Kuiper lijk, kies ik absoluut voor de Amsterdammer Knetemann. Enorm fijne kerel. Kwam vaak kijken en kletsen…mijn oren op steeltjes.

Hard rijden of winnen ? Hard rijden. De grenzen van je mogelijkheden opzoeken. Ons WVA parcours is ook heel geschikt om de grenzen van je prestatievermogen op te zoeken. Ik kan ook tamelijk goed ‘op het wiel rijden’ en schuw het werk niet. Door de wisselende omstandigheden is het parcours me selectief genoeg en rijd bijna nergens anders.

Wetenschap of gevoel ? Gevoel, da’s duidelijk. Ik sluit me niet af voor wetenschap of nieuwe inzichten en zeker niet nu Stefan zo gedreven en deskundig wordt begeleidt, maar wetenschap is me teveel gericht op presteren en bij mij staat het sociale en het plezier voorop.

Cauberg of Keutenberg ? Cauberg met zijn traditie, entourage en ook veel meer een echte ‘berg’. Valkenburg is natuurlijk ook een wielergek ‘dorp’.

Dokkeren of rouleren ? Rouleren. Lekker ontspannen op een licht verzetje en met de handen op het stuur. Dokkeren is vooral mooi om vol bewondering naar te kijken.

IJverig of IJzerenheinig ? Nou de onverzettelijkheid, het diepgaan en doorzetten zit er bij me wel in. Het ziet er soms makkelijk uit maar het kost toch de nodige zweetdruppeltjes. Als het gemakkelijk gaat moet je niet méér doen dan je je voornam en als het moeilijk gaat moet je niet minder doen dan je je voornam. Vind je dat een mooi gezegde ?

Trainingsdag of rustdag ? Een rustdag kun je ook een roestdag noemen. Wel effe fietsen iedere dag hoor….!

Cultuur of natuur ? Natuur zorgt voor balans zoals in al de seizoenen. Ik ben een buitenmens. Ben sinds kort van baan geswitcht en werk nu bij de milieu politie in Stadsdeel Slotervaart. Veel vrijheid, buiten zijn en daar word ik gelukkig en rustig van.

Chaotisch of ordelijk ? Orde geeft me rust. Ik ben dus ordelijk in al mijn doen en laten. Chaos in de koers ? Ga ik ‘coachen on the bike’ Jongens wat tot de orde roepen.

Rivaliteit of vriendschap ? Rivaliteit heb je nodig om beter te worden. Vriendschap voor en na de koers. Bij de clubkampioenschappen wordt het een ander verhaal. Daar gaat het op het scherpst van de snede en voert rivaliteit de boventoon.

Slim of sluw ? Wat een dilemma zeg……………..

Weer of geen weer ? Een échte renner start altijd !!! En ik houd wel van extremen.

Clubmens of Einzelgänger ? Bij WVA kan iedereen zichzelf blijven. Geen verplichtingen en toch een enorm gevoel van verbondenheid. Ik voel me er enorm thuis en voel me ook bij de club betrokken. Perfecte organisatie, het hele jaar rond, voor jong en oud ; voor elk wat wils.

Klassieker of etappe koers ? Klassiekers als Parijs Roubaix of de Ronde van Vlaanderen waarin gestoempt en gedokkkert wordt als echte Flandriens.

Werker of stylist ? Eigenlijk geen van beiden. Wel heel geconcentreerd en stuurvaardig. Ik kan ook heel aardig mijn eigen wedstrijd indelen. Of dat ervaring is ? Zou kunnen……

Leidscheplein of Hoofddorpplein ? Leidscheplein is het middelpunt van- en voor Amsterdam maar het Hoofddorpplein is mijn startpunt en dagelijkse plein. De drukte, het verkeer ; een thuisgevoel. Ik woon ook in de Hoofddorppleinbuurt.

Radio of televisie ? Radio. Spreekt meer tot de verbeelding en prikkelt je fantasie. Geen sneller medium ook dan de radio.

Droom of werkelijkheid ? Hoewel ik wel eens dagdroom of wegdroom houd ik van de werkelijkheid en ben een realist tot en met.

Smeets of Wuyts ? Wuyts met zijn bloemrijke, prozaische en keurrijke taalgebruik. Betrokken, deskundig en vol details en humor. Kortom ; vermakelijk.

Verdapperen of goesting ? Aan goesting geen gebrek. Een extra snok geven en een gaatje dichtrijden. Ik kan heel diep gaan maar neem geen grote risico’s ; verdapperen dus.

Mooiste ervaring of beste prestatie? Mijn beste prestatie moet nog komen dus dan maar mijn mooiste ervaring. In mijn nieuwelingentijd een tijdrit gereden. Geëscorteerd door motoragenten met zwaailichten. Indrukwekkend en onvergetelijk.

Reizen of aankomen ? Hetgeen ik meemaak op weg naar mijn doel is feitelijk belangrijker dan het doel zelf. Genieten van alle aspecten van het fietsen en de gezelligheid die er in omgaat. Prestaties zijn wel van belang maar niet het belangrijkst. Ik ga vooral mijn eigen gang zonder poespas of schema’s.

Van wie ik wel eens de dilemma’s wil lezen ? Wat dacht je van Frans van Rossum of Cees Cornelissen. Met een van beiden zou je me een groot plezier doen.

Fons, enorm bedankt voor het interview en je openhartigheid. Een goeie vakantieperiode toegewenst !

Met vriendelijke en sportieve groeten. Han Wind.