De zithouding ;

De ideale positie op de fiets heeft voor een deel te maken met gewoontevorming. Het conservatieve wereldje dat de wielrennerij nog steeds is, werd zo’n 20 jaar geleden door Italianen (Moser, Motta e.a.) en een groot Kampioen als Gerg Lemond op z’n kop gezet. Hierbij moeten we vooral ook niet vergeten dat de introductie van de triatlon veel nieuwe inzichten gaf. Materialen en zithoudingen veranderden en over de zithouding wil ik enige woorden aan het clubbladpapier toevertrouwen in de hoop dat met name jonge renners regelmatig hun deskundige trainers om advies vragen om in hun razendsnelle groeiproces (lichamelijk maar ook in hun groei als wielrenner) hun zithouding op het wieler-ros laten aanpassen. Een fiets heeft een framehoogte en framelengte. De hoogte pas je aan met de stand van de zadelpen en de lengte met de voorbouw maar ook met de diepte van de stuurpen. Het zadel zelf kan ook nog vooruit of achteruit worden geschoven. We moeten in deze ook niet vergeten dat er met de crank lengte en de stand van schoenplaatjes ook veel beïnvloed wordt als het gaat om de juiste wijze van krachtoverbrenging. De een zweert bij de ‘glijdende’ Time pedaal en de ander wil nooit meer iets anders dan een zwart Look plaatje onder zijn/haar schoen. Waarop de pedaalkeus oorspronkelijk was gebaseerd, weet bijna geen renner zich meer te herinneren en een deskundig oordeel over de voetafwikkeling wordt nooit meer gevraagd. Een gemiste kans ….? De ideale zit is dus nog niet zo eenvoudig. Ingewikkelder wordt e.e.a. doordat er voor diverse disciplines in de wielersport ook andere zithoudingen worden aanbevolen. Te denken valt hierbij aan de baan (sprinten, achtervolgen, derny) het veld of de MTB, het tijdrijden op de weg of de ‘klimmers-zit’. Alles wordt nog ingewikkelder door de beterwetende ‘deskundigen’ die zich overal tegenaan bemoeien. Een juiste ‘zit’ voorkomt blessures. Laat ik het duidelijk maken ; te hoog zitten betekent dat de hamstrings en kuitspieren worden opgerekt en geeft vroeger of later rugpijn. Een lage zit kan daarentegen uitwerken op de achillespees en op de knieën. Een zadelstand bepaald dat de hoogte waarop de hefboomfunctie werkt, klachten veroorzaakt of niet. Waakzaamheid is en blijft geboden ; dus vraag het je trainer of een andere (echte !) deskundige. En voor de ‘ouderen’ onder de lezers van het WVA-clubblad……………denk eens terug aan de zit die je 30 jaar geleden had en vergelijk die eens met die van nu, je zult versteld staan hoe langzaamaan alles verandert en je steeds zelf, als vanzelfsprekend mee verandert. Niets veranderlijker dan een (wielrennende) mens !