‘Wielrennen’ ; De poëzie van het lijden. door Marc Van den Bossche.

Fietsen maakt het denken lichtvoetiger !

De één zoekt zijn rust in een klooster en de ander neemt de fiets. De een wil het ondenkbare denken en de ander denkt met zijn lijf. Marc Van den Bossche schreef een boek om door te dringen tot zijn eigen ervaringen . Niet via denken maar via wielrennen. Op MTB en racefiets langs de Schelde-boorden want Van den Bossche is Belg en bovenal Antwerpenaar.

Van den Bossche draagt de stelling uit dat sportbeoefening en in het bijzonder fietsen, leidt tot een geïntensiveerde vorm van de ervaring van de eigen individualiteit. Zelfontplooiing begint bij lichamelijkheid volgens Van den Bossche. Zijn bloemrijke en prozaïsche taalgebruik moet je liggen maar de passie die uit zijn verhalen en ervaringen spreekt, spreken boekdelen. Het boek ; ‘wielrennen’ is een biografische zoektocht. Van den Bossche is 45 jaar en professor aan de Antwerpse vrije universiteit. Hij doceert daar filosofie. In zijn boek ontleedt hij zijn zoektocht naar de (of zijn) kern van een individuele sport als het fietsen. Hij had vast een verdienstelijk topsporter kunnen worden. Begon als verdienstelijk lange afstandsloper en in veld-cross wedstrijden. Liep talloze marathons en maakte trainingsweken van meer dan 200 ! ((loop-) kilometers. Via sportjournalistiek begon het gezapige leven en kwamen roken, drinken en andere zaken die niet met een topsportleven zijn te combineren zijn leven binnen. Het werd hem hierdoor duidelijk dat zijn geestelijke conditie sterk werd gekleurd door zijn lichamelijke conditie.

Zelf zegt hij daarover ; ‘ruwweg zie ik een evolutie van een wat duister en gelaten denken ten tijde van de periode die gekenmerkt werd door een gebrek aan sport. Het hadden mijn topjaren kunnen en moeten zijn. Pas op mijn 40-e stapte ik over naar een lichtvoetiger, hoopvol gestemd en hoopvol stemmend denken. Ik verslijt weer naar hartelust fietsbandjes’.

Volharding, kunnen lijden, doorzetten, het geluksgevoel na een inspanning, het één zijn met je lijf……. Dat doet sport pas passen in een écht goed leven. Competitie met jezelf in plaats van streven naar bewondering van buitenstaanders. Pluk de dag is een van zijn motto’s. En niet alleen als het een roos of madeliefje is want dat is geen levenskunst. Pluk ook de dag als het een distel is……Als een gepassioneerd filosoof beschrijft Van den Bossche in een jubelend boek een grote lofzang op het (fietsende) leven. En niet op de modieuze lichamelijkheid die je in de glossy life-style magazines tegenkomt. Het beeld dat daar wordt opgeroepen is hem te mechanisch, te technisch. ‘Er wordt ons daar een beeld voorgeschoteld dat kan worden nagemaakt’. Fietsen is voor hem niet een vorm van uitleven maar van ‘uit-lijven’. Hij beschrijft het treffend ; ’Een in ijskoude en striemende regen verzopen februaridag. Geen weer om een hond door te jagen. Het eerste halve uur vraag ik me af wat hier nu de zin van is. Maar geloof me, na een half uur voel en denk je dat niet meer. Mijn lichaam schijnt zichzelf een soort van onverschilligheid te hebben aangepraat’. Van den Bossche beschrijft zijn manier van wielrennen als een soort van verdiepende waarneming. Fietsen wekt een roes op die onze gewone ervaringen intenser maakt. Denk niet aan denken ; fietsen maakt je denken vrij. Hoe….?? ‘Door te fietsen, door ons te ontlijven’, zegt Van den Bossche. ‘het lichaam maakt ons ontvankelijk voor wat er op ons afkomt. Zelfs nog voordat wij daar op een bewuste manier over hebben kunnen nadenken’.

Een enorme aanrader voor de lezer die eens iets anders wil dan boeken met trainingsschema’s. 137 pag. (prijs ± 15 euro).

Uitgegeven bij Lemniscaat. ISBN nummer ; 90-5637-764-7