Een piekervaring in het Groene Hart van Nederland.

Soms begrijp ik die wat overdreven aandoende vaderlandsliefde wel. Een gevoel waarbij alle stukjes op hun plaats blijken te liggen. Dat hoeft geen ervaring als een elfstedentocht, een EK voetbal, een Gay Pride, koninginnedag of de avondvierdaagse te zijn. Maar wel een moment van verdraagzaamheid, schoonheid en saamhorigheid.

Laatst op een rustig trainingsritje doorkruiste ik Woubrugge, midden in Het Groene hart van Nederland. Het was een fraaie zomerse zondag en de klok sloeg half elf. Muziek werd een onmisbaar onderdeel van mijn ‘piek-ervaring’. Vanuit de Christelijk Gereformeerde kerk klonk stevig psalmgezang. ‘Op hele noten hè’ meldde mijn fietsmaat me ten overvloede om te vervolgen met ‘effe stoppe Han’. We streken neer in het bermgras. Een stoet van mensen trok aan ons voorbij. Motorrijders, joggers, wandelaars, skaters, toerders en zondagochtend- clubjes wielrenners. Ze bewogen zich snel of langzaam, hielden zich stil of waren druk aan het praten of gesticuleren. Allemaal dwars door de psalmflarden heen - en zo daalde gods lof toch neer op alles wat bloeide en groeide. Even welde een bijna chauvinistisch maar zeker warm gevoel in me op. Waar heb je dat nou ? Dotters en lelies in de sloten, eenden met hun pulletjes erachteraan met loerende reigers op de wal, lammetjes en ander vee in de weiden. Wilgen langs de slingerende fietspaden, tsja….. De polder is echter mijn kerk. Een kerk waar gedurende het jaar alle seizoenen met ieder hun eigen charme, eigenheid en schoonheid aan me voorbij trekken. Nederland is een land waar ik met het meeste plezier woon en fiets van Texel tot Limburg. Een land waarin het iedereen vrij staat om zondag ter kerke te gaan of in de pedalen te klimmen. Dat alles gaat vreedzaam naast en langs elkaar : geen scheldende joggers of mopperende wielrenners. De psalmen zwellen niet aan bij naderend motorgeraas en het leek wel of iedereen het elkaar gunde om op eigen wijze gelukkig te zijn. Nederland op zijn mooist en waarin ik me ontzettend thuis voel. Toch is het op zo’n moment lastig te begrijpen waarom 60 % van de Nederlanders hun vakantiegevoel in het buitenland zoekt en hopelijk vindt.

In de zomer is Nederland een veelkleurig feest, een land in bruidstenue dat door de meerderheid van de Nederlanders wordt achtergelaten voor de Duitsers, Fransen en Italianen.

Een land ook van psalmgezang en fietsen. Heel veel en heel hard fietsen. Daar kan geen land tegenop. Ieder WVA lid wens ik een geweldige vakantie in eigen- of buitenland toe.

Vr. en sportieve groeten.

p.s. ; ik zit in Zwitserland, wandelen in het Engadin.